Tag: Ruud Brilleman

Forever puber met Macca en The Rolling Stones

Smaak en levensopvatting worden gevormd tussen het tiende en achttiende levensjaar. In de puberteit kleuren positieve en negatieve ervaringen het filter waarmee je de rest van je leven de wereld bekijkt en beoordeelt. Niet alleen grote gebeurtenissen maar ook toevallige ontmoetingen zijn bepalend. Welke muziek luisterde je en wie waren je helden? Dit is de levensfase waarin de dood ver weg is en je je onsterfelijk waant.

Mijn puberteit viel tussen 1964 en 1972. Terwijl ik op de H.B.S. een proefwerk moest leren over Newtons zwaartekracht, hoorde ik tijdens mijn verplichte kerkbezoeken absurde verhalen over mensen die opstegen naar de hemel en over water konden lopen. Ook kreeg ik een hekel aan jazz door een pijp rokende, elitaire neef die de onbegrijpelijke klankkakafonie van Art Blakey verheerlijkte (‘Kind, je snapt de genialiteit niet!). Zorgden de Vietnamoorlog en de moord op Marten Luther King dat ik de Amerikanen niet als bevrijders maar als oorlogsmisdadigers zag.

In december 1965 kreeg ik de eerste singles op mijn elfde verjaardag: Help van The Beatles en I can get no satisfaction van The Rolling Stones. Een wereld ging via mijn moeders Dual pick-up voor mij open. The Beatles met hun lange haren! Die werden niet gedwongen om 1 keer in de maand naar de kapper aan de Lindestraat te gaan om het haar in een plantenpot-model te laten knippen! Geen Bing Crosby gekweel en flauwe Louis Davids teksten maar opwindende blues en rock & roll. Niet de vette kuif van de even vette Elvis maar de nonchalante haardracht van John, Paul, George en Ringo, dat wilde ik! En de Stones met de brutale Mick Jagger! Liggend op de grond, poserend voor een platenhoes. Die zouden voor ‘Netheid’ en ‘Vlijt’ vast nog minder dan het magere zesje krijgen dat ik altijd van meester Vergeer op mijn rapport kreeg! Uren kon ik naar de platenhoezen kijken.

Iedere generatie heeft zijn eigen helden en rolvoorbeelden. Mijn vader en moeder gingen in hun jeugd ter ontspanning naar de bioscoop. Zij bewonderden vooroorlogse filmhelden als Katrin Hepburn en Clark Gable. Stijf acterende types die onwerkelijke, romantische teksten lispelden. Na de oorlog keken zij naar musicals die overduidelijk in een studiodecor waren opgenomen en waar een geforceerd optimisme de boventoon voerde. De eerste film die mij aansprak was Once Upon a Time in the West. Een realistische western waar een blanke met blauwe ogen de grote boef was en Claudia Cardinale niet alleen sexy-zijn speelde maar was! Met daarbij de prachtige, letterlijk op maat gemaakte muziek van Ennio Morricone, onweerstaanbaar! In Alhambra draaide bijna tegelijkertijd de muziekfilm Woodstock (1969). Ongedwongen lagen jongeren in het gras naar de opwindende muziek van Joe Cocker en Jimi Hendrix te luisteren. Gekleed in prachtige kleding met bloemenmotieven. Blues en rock in plaats van zoetsappige musical liedjes. 

Mei 1972. De nieuwe lp van The Rolling Stones Exile on Mainstreet is uitgekomen. Met een vriend luister ik naar de radio waar de dubbelaar besproken wordt. De disc jockey spreekt van een rommelige plaat. The Stones zijn de weg kwijt volgens hem. Keith Richard is aan de hard drugs en heeft niet lang meer te leven. Over 10 jaar zijn The Stones begraven en vergeten en worden als een obscuur bluesbandje herinnerd, aldus de NCRV-dj.

Veertig jaar later, juni 2014 Rock Werchter. Mijn dochter Lies wil The Stones zien. Nu kan het nog. Jagger en Richards zijn al in de zeventig. Meestal staan wij bij concerten vooraan. Hier lukt het niet, tienduizenden tieners en twintigers versperren ons de weg. Oude knarren zoals ik, worden gedwongen uit de verte toe te kijken.

Juni 2017 Pink Pop. 80.000 mensen worden doodstil als Paul McCartney over zijn vriend John begint. Iemand in het publiek begint Give peace a change te zingen. Paul en zijn band nemen het over en samen eren we Lennon. Na een kort moment van stilte zet hij Let it be in. Het is een religieuze ervaring, voor het eerst in mijn leven.

Juli 2026. Paul McCartney heeft The Boys of Dungeon Lane uitgebracht. Zijn stem is breekbaar, we missen John Lennon maar er staan prachtige nummers op. Kippenvel bij The Days We Left Behind. De Stones blijven niet achter met Foreign Tongues. Jagger heeft de gerimpelde kop van een Afrikaanse olifant maar zijn stem hunkert nog steeds naar satisfaction. Elk optreden van Macca en The Stones is restlos ausverkauft. Overal waar zij verschijnen zorgen zij voor opwinding en schwung.

Anno nu. Mijn ouders zijn in de negentig en ik ben zelf ook al een oude man. Heb een buikje en atrose in de botten. Wordt het publieke debat vergiftigd door Baudetten en Wildersen. Is Amerika weer bezig aan een uitzichtloze oorlog. Maken artiesten met gouden kettingen en Rolexen nu al gedateerde muziek. Verdienen lege hulzen – genoemd influencers – gouden bergen. Moedeloos word ik er soms van.

Ik woon in Duitsland en mijn huis draagt de naam Exile on Mainstreet. Wanneer ik The Stones op You Tube zie, krijg ik energie en heb zin dingen te ondernemen. En iedere keer als ik The Beatles onverwacht hoor (en dat is vaak!) voel ik mij plots weer vrolijk, vrij en optimistisch. Kan ik weer vooruit kijken. Voel ik me weer jong en onsterfelijk.

Op 4, 5, 7 en 8 augustus vindt in het Steengroeve Theater in Winterswijk het muziektheaterspektakel Bricks, Stones en Beatles plaats. Ik ga gekleed in mijn Sgt Peppers pak.

Later is misschien te laat* – De Grot van de Verdronken Zeeman

Op onze Schotlandreis in 2000 kwamen we met de boot in Hull aan en reden met de camper naar de Hadrian Wall. Op de plaatselijke camping kwamen we Nederlanders tegen die op de terugweg waren. Zij noemden het eiland Mull één van de hoogtepunten van hun reis. Wij wilden zo-wie-zo naar het Meer van Loch Ness en Mull lag geografisch gezien in het verlengde daarvan. Op weg daar naartoe reden we over een C-weg langs de kust. Onderweg overnachtten we aan de baai Loch a Choir bij Camas Chil-Mhalieu – de Grot van de Verdronken Zeeman.

 Genomen van de heuvel boven de grot. In het midden rechts de camper.

In bijna niemandsland hebben we een heel groot keienstrand met prachtige stenen en schelpen voor ons alleen en …. een grot! Dat zo’n rust en natuur nog bestaat! We hebben samen wrakhout bij elkaar gezocht en in de grot een groot vuur gemaakt dat jij verzorgd hebt, Cas. Op de terugweg naar de camper zagen we achter ons het vuur nog branden. We gaan nu slapen. Het is wel een beetje spannend hier in de totale verlatenheid. Als je buiten schreeuwt, hoort niemand je!

 Later ook bij Mull: iedere dag zon!

De volgende dag was het al vroeg licht en kon ik niet meer slapen. Op de heuvels achter de grot ben ik in mijn eentje een lange wandeling gaan maken. Bij terugkomst waren Beppie en de kinderen nog in diepe rust. Tijd voor een practical joke: Ik bonkte op de camperdeur en schreeuwde een paar keer: “Heye, you gotta get off my land!” Beppie schrok zich dood en riep: Ruud, er is iemand aan de deur! Ze verstopte snel haar tas onder het dekbed en had daarna pas in de gaten dat ik niet in bed lag. Jij, Tom, trok je dekbed over het hoofd en durfde niet te kijken.

             In de grot

Na het ontbijt zochten we opnieuw hout en dronken koffie in de grot. Aan het begin van onze rondreis was ik begonnen met het voorlezen van De brief voor de Koning van Tonke Dragt. Na het voorlezen over Tiuri, hebben wij, Lies en Fleur, de tocht nagelopen die ik eerder die ochtend gemaakt had. Onderweg verzamelden we wol van schapen die op de gekste plaatsen (ook op hoge rotsen!) was blijven haken. Jij, Cas, opperde om daar bij thuiskomst kussentjes met Schotse ruitstof van te maken.

                Wandeling met Lies en Fleur

Na een verblijf van vijf dagen op het altijd-mooi-weer-eiland Mull begon onze terugweg richting Hull en overnachtten we opnieuw aan de baai met ‘onze grot’. We struinden de rotsen af voor wrakhout en Cas maakte ’s avonds een groot vuur in de grot. We mochten allemaal een wens doen. ‘Cas-helemaal-beter’ mocht niet want dat is ons aller wens. Jij, Thijs, kwam drie keer in ons wensenlijst voor: “Thijs gauw weer zien”, “Thijs been beter” en “Hier eens met z’n zevenen in de grot bij elkaar zijn”.

  Cas rechts

De volgende ochtend dronken we als afscheid koffie en ranja in de grot. Ik had een laddertje uit de camper meegenomen. Boven op een richel heb ik een muntje neergelegd met de bedoeling dat één van de jullie die eens op gaat zoeken, mijn kinderen! Daarna inpakken en richting Hull en onderweg in Liverpool The Beatles zoeken!

 Daar ligt het muntje!

* Na het verongelukken van Ben in 1992 en de chemokuren van Cas in 1999 kwam bij Beppie en mij het besef dat het leven NU geleefd en beleefd moest worden en niet later. Later komt misschien niet meer. Later is misschien te laat. Tot 2011 hebben we in de vakanties Europa afgereisd op zoek naar de wortels van de Europese beschaving en prachtige avonturen beleefd met Thijs, Cas, Lies, Fleur en Tom. Cas overleed in 2009. In 2011 zijn Beppie en ik uit elkaar gegaan.

Van 11 tot 31 augustus 2000 bereisden we (zonder Thijs, hij herstelde van een beenbreuk) Schotland met als einddoel het Meer van Loch Ness.

De foto’s komen uit de familie- en individuele kinderalbums. De schuingedrukte teksten uit mijn dagboeken 1984 -2010.